Etiquetas

Nire amak atsegin zuen
leihotik begiratzea.
Orduak eta orduak eman zitzakeen
begiak barnera bilduta
kalera begira.
Eskolatik itzultzen nintzenean
hantxe zegoen bera, arratsaldez,
ezer ikusiko ez balu bezala begira.
Hainbeste egunetan, aulkitxo bat
balkoitik gertu, makramea egiten zuen,
ehunduz eta hatzak mugituz,
betaurrekoak aurpegitik erortzen zitzaizkiola.
Makramearen kontu hori poesiaren modukoa da:
ehuntzea, eta ehundutakoa desegitea, harik eta
bizitzaren zentzua topatu arte.
Eta gero esaten zidan:
bista galtzen ari naiz, seme.
Ni gaur egun bezala, galtzen ari bainaiz
gertatzen zaidanetik ezer ez ikustearren.

Ama senargabetarako zihoan.
Aia izeneko mendi herrixka batean
jaio zen; itsasoa ikusten da handik.
Gerran Frankok herria bisitatu zuenean,
nire izeba Alixik lore-sorta bat eman zion.
Izeba Sophia Loren bezalakoa zen,
baina ama ere oso ederra zen.
Barrura begira dagoen edertasun hori zuen,
bere bidean doala batek topa dezakeen
ama birjina baten azpian hazten diren
harrien antzeko begi ilunekin.
Gure aitak gero egingo zuen bezala,
ia musu truk. Gero gu etorri ginen:
nire hiru arrebak, Marijo, Belen, Yolanda,
eta laurok. Azkena, berandu samar,
txikia, Hilario: urte gutxirekin,
bost pezeta eskatzen zizkizun,
bost durokoa osatzeko.
Haiek garaiak haiek, artean
makramea eta pezeta bazirela,
eta barrura begira zitekeela
begiak irekitzen diren bezala
leiho batean barrena.

Anuncios